auschwitz en birkenau

De wekker gaat vroeg deze ochtend. We staan op. Ik zet koffie, pak de tas, we kleden ons aan en gaan om even over 6 naar beneden. We worden om 6:15 opgehaald. Beneden aangekomen stappen we naar buiten en staat de chauffeur naast de deur (halve hartverzakking) met een vrolijke begroeting neemt hij ons mee naar de bus om de hoek.  Het is een klein busje voor zo'n 20 personen. We zijn de laatste. Dan starten we de reis naar auschwitz.

In de bus doet Owen zijn ogen nog even dicht en ik kijk de documentaire die in de bus draait. 

Deze gaat over de Russische fotograaf die de bevrijding heeft vastgelegd. 

En ik moet zeggen dat ik half in shock heb zitten kijken want een paar beelden die getoond werden waren heftig zeg maar.

Nou als ik nog niet bewust was waar we naar toe gaan dan weet ik het nu. Pffff. 

En voor ik het weet staan we op het parkeerterrein van auschwitz. 

We krijgen een ticket voor de toegangspoort.

Daar staan we voor de poort. We zijn er. Wauw. Al heel lang wil ik hier naartoe en nu samen met zoonlief die dit ook zo graag wilde. Bijzonder.

Dan mogen we met de gids mee. Eerst door een paspoort controle en veiligheidsscan en dan koptelefoon halen om de gids te kunnen verstaan. Dan gaan we lopen naar de beruchte poort.

We lopen door lange gangen waar de namen van alle vermoorde mensen worden opgezegd. De eerste rillingen lopen over ons lijf. De pure stilte en dan elke keer een naam......

En dan staan we bij de poort

Arbeid macht frei

En zoals Owen vanmiddag zei. Je voelt de hele tijd een soort druk op je borst. Ademen valt zwaar. Je voelt de emotie van de plek. Er lopen veel mensen maar het is stil. Iedereen is bewust van waar we zijn. De gids vertelt ons de geschiedenis maar ook over de verschrikkingen die hebben plaats gevonden. Hoeveel mensen hiernaartoe zijn vervoerd en hoe lang men hier verbleef.
We mogen de blokken bezoeken en men heeft hier foto's van toen. Ik plaats verder niet teveel foto's hier. Wie wil laat ik thuis wel zien. 

Ook komen we in ruimtes waar ze laten zien wat de Duitsers bewaarden. Van brillenglazen tot koffers. Maar ook haren van mensen, kamers vol. En schoenen heel veel schoenen. En hier wordt je gewoon stil van. Het zien van deze hoeveelheden. De namen op de koffers. Pfff. Ook lopen we door een gang met veel heel veel foto's van mannen en vrouwen die hier verbleven en met daarbij waneer ze aankwamen en hun overlijdensdatum. Sommige leefden 2 jaar(meestal mannen) meeste 2-3 maanden. 

We lopen door de gevangenis, zien hoe men sliep en de pyjama's.  Waar men wordt opgehangen of werd neergeschoten, ook lopen we door het crematorium, die later als gaskamer werd gebruikt.

En na 1,5 uur zijn we klaar. Mijn hoofd zit vol. 

We lopen weer naar buiten. En we zijn verbaasd over hoe normaal het buiten is.

En dat het nu pas half 10 is. Her voelt alsof we er al een dag op hebben zitten.

We stappen weer in de bus en rijden naar birkenau. Het is 5 minuten rijden en dan lopen we naar het vernietigingskamp.

Althans wat er van over is, want toen de Duitsers wisten dat de Sovjets eraan kwamen en ze verloren hadden hebben ze geprobeerd om zoveel mogelijk te vernietigen. Barakken zijn in de fik gestoken en de 5 gaskamers hebben ze opgeblazen met dynamiet.

De poort is gebleven net zoals het perron.

We lopen over het perron en de gids verteld over de vrouwen kant en de mannenkant en het sorteerproces.

Als de wagonnen aankwamen met per wagon (70-90 personen) Dan keek een ss dokter of men kon werken of niet. En wij vervolgen de weg die men aflegde naar de gaskamers. Als we daar lopen is het ijzig stil en beiden zijn we stil. Emoties even hoog met het besef dat hiervoor duizenden gelopen hebben naar een vreselijk einde..

Dan komen we bij het monument

En we staan tussen 2 gaskamers in. Meer dan een hoopje gruis is het niet

De gids verteld het proces en dan beginnen er van de boerderij naast het kamp honden te blaffen en Owen en ik staan met kippenvel te luisteren naar het verhaal met deze achtergrond geluiden. Bizar.

We lopen verder naar de andere ruïne om dan het kamp in te gaan. Veel huizen worden opgeknapt maar wij kunnen er 1 bezoeken. Deze is van steen. Bij latere uitbreidingen van het kamp gebruikte men houten stallen waar zo'n 52 paarden in konden maar nu 300 mensen of soms veel meer.

En binnen zien we de bekende slaapplekken zoals we die van plaatjes en tv kennen. 

En dan zit het erop. 

We lopen terug naar de bus. We zijn beiden heel blij dat we dit gedaan hebben maar wat een ochtend.

Bij de bus kunnen we wat drinken halen bij een restaurantje,  wij kiezen voor een ijsje want het is warm.

Terug in de bus is iedereen stil en terwijl we terugrijden naar krakau begint het goed te regenen. Jeetje wat een mazzel hebben wij gehad. 

Terug bij het appartement is het 13:00 uur. We zijn moe en besluiten een wekker te zetten. Om 15 uur gaan we weer in actie komen. Beide liggen we uitgevoerd op bed. Wat een bijzondere ochtend maar man wat wordt je daar moe van.

Om 15 uur zijn we er weer klaar voor. Tijd om op pad te gaan. We lopen naar het kasteel. We gaan de drakengrot bezoeken.

Rond om het kasteel is het druk en kinderen klimmen allemaal op het standbeeld van de draak die af en toe vuur blaast.

Wij lopen naar boven bezoeken het binnenhof van het kasteel. Wauw wat mooi

En gaan dan naar de drakengrot. Via een torentje klimmen we naar beneden en dan lopen we door de grot

We liggen helemaal dubbel. Het stelt niks voor. Volgens Owen stinkt het muffig oftewel naar grot. En binnen 5 minuten staan we buiten maar goed we hebben de drakengrot gezien. Buiten staan allemaal stalletjes met knuffels van draken. Tja de legende van wafel is wel beroemd. 

We gaan weer verder. We gaan een 2e poging bij het harry pottercafe doen. We wilde gisteravond maar toen was het te druk nu is het te doen .

En we verkeren ons helemaal in harry potter sferen. Ik mocht van Owen geen heksenhoed opzetten want dan was het plaatje compleet dus maar gewoon erop.

Dan lopen we naar het winkelcentrum en passeren de stadspoort

Maar helaas het grote winkelcentrum is gesloten. De folder en op het bord buiten zegt dat ze op zondag open zijn tot 21 uur maar het is 5 uur en alles is dicht. We lopen weer terug. Ja zo maken wel stappen hoor. 

We gaan eten op de markt. En op Hollandse tijd zitten we op het terras bij de mariatoren waar een trompetspeler op de toren een melodie blaast dat aangeeft dat het een heel uur is. Dit is een traditie van 800 jaar oud. Ook wij turen naar boven maar vinden hem niet. 

We zitten heerlijk en het eten smaakt goed. We hebben weer mazzel met de regen. Elke keer als we binnen zijn valt de bui maar wij merken niks.

Dan trakteren we onszelf op een ijsje

Dikverdiend want de stappenteller staat op 20.000.

Na het ijsje lopen we naar de carrefour voor ontbijt voor morgen. Om tot grote schrik erachter te komen dat ik mijn tasje met sleutel blijkbaar op het terrasje heb laten liggen. ( beide hebben we achterom gekeken en niks gezien). We lopen op een drafje terug. Maar de restaurant medewerkers hebben mijn tasje. Pffffff wat een sensatie dit. Het zal de moeheid zijn. Dan terug naar het appartement en voeten omhoog bellen met thuisfront en we doen niks meer. Morgen worden we om 8 uur opgehaald om naar de zoutmijn te gaan.